اگر اعتیاد را بیماری بنامیم . دلیل اینکه این قشر خاص از جامعه زندگی برایشان مشکل می شود این است که فراموش شده اند. و خود اینها هم می دانند که فراموش شده اند.کسانی که آنها را می شناختند فراموششان کرده اند.چون به چیز دیگری فکر می کردند.و کسانی هم که آنها را دوست دارند فراموششان کرده اند زیرا باید وقتشان را صرف اقدامات و راه یابی برای بیرون آوردن آنان بکنند.و به قدی غرق این اقدامات هستند که در نتیجه به کسی که باید بیرون بیاورند فکر نمی کنند.

این هم جزئی از قانون طبیعت است. در نتیجه می بیند که در بدترین حالت زندگی نیز هیچکس واقعا نمی تواند به فکر کس دیگری باشد.زیرا واقعا به فکر کسی بودن یعنی که لحظه به لحظه به فکر او باشیم و هیچ چیز نتواند ما را از این اندیشه منصرف کند.نه توجه به خانه و زندگی و نه توجه به مگسی که می پرداما همیشه مگس ها می پرند و خارش وجود دارد .این است که زیستن دشوار است و این اشخاص آنرا خوب میدانند.